«مکان» نامیده شده چون جهانیان را بر شناختِ آفریدگارشان توانمند ساخت و آنان را به سوی او هدایت کرد و به فضلِ خویش، بر او دلالت نمود.

و مولایمان رضا -عَزَّ عَزُّهُ- درباره‌ی سخن خداوند (که قدرتش والاست): «و هیچ بشری را نرسد که خدا با او سخن گوید، مگر از راه وحی یا از پسِ پرده»¹ فرمود: «وحی، سخنِ ماست؛ و حجاب، پوششی بر دیدگانِ آن‌هاست؛ به گونه‌ای که به او می‌نگرند در حالی که حقیقتش را نمی‌بینند. و "فرستنده" (مُرسِل) در این جایگاه، همان "اسم" است و "فرستاده" (رسول)، همان "باب" است.»

و از مولایمان صادقِ راست‌گفتار -عَزَّ عَزُّهُ- روایت شده است که فرمود: «همانا عارف، کسی است که به نام‌ها نیاز دارد تا به وسیله‌ی آن‌ها خدا را بخواند، و به صفات نیاز دارد تا از طریق آن‌ها بر "وجود" استدلال کند. و اگر صفات بر او دلالت نمی‌کردند و نام‌هایش به سوی او فرا نمی‌خواندند، معبودْ کسی غیر از او می‌گشت و مقصودْ چیزی جز او بود؛ و در آن صورت، شناختِ او بر مشتاق، طولانی و دست‌نیافتنی می‌شد و یافتنِ وجودش برای دانا دشوار می‌گشت.»

این (اشاره به لزوم وجود نام‌ها و صفات) دلیلی بر حقیقت «وجود» است؛ چرا که نام‌ها و صفات برای عارفان، راهنماهایی هستند تا به وقوعِ وجود و مشاهده (عیان)