ثابت نمی‌گردد، پس در حکمِ هیچ است. و سخن خداوند متعال که: "آیا من پروردگار شما نیستم؟"¹، خطابی بود که از سوی خودِ "ذات" انجام شد، نه به واسطه‌ی چیزی از صفاتش؛ زیرا صفات تنها بر وجود دلالت می‌کنند، و اگر صفات بر وجود دلالت نمی‌کردند، آشکار کردنِ آن‌ها حکمت نبود. پس هنگامی که صفات دلالت کردند و شناخت محقق شد و عارف با نورِ شناختِ خویش به مشاهده‌ی آنچه صفات بر آن دلالت داشتند پرداخت، دلیل بر شناختِ مولایش برای او برپا گشت. اما در حقیقتِ امر، "معنای قدیمِ ازلی" خود راهنمایی بر راهنمایانِ خویش است؛ او با ذاتِ خویش خود را به جهانیان شناساند و با وجودِ خویش، آنان را به سوی نام‌ها و صفاتش رهنمون شد. پس راهنمایانِ او از اویند و او راهنمایِ راهنمایانِ خویش است؛ و صفات را تنها از سرِ مهر و رأفت بر بندگانش آشکار کرد.»