و این نوظهورِ از دین گریخته در برخی از مسائل خود، خبری را از «عالم» (امام عزّ عزه) روایت کرده که گفته است: «"قِدم" و "مشیت" دو نام هستند نه دو صفت؛ این دو در ذات به هم پیوسته و سرشته بودند ، سپس شکافته و از هم جدا شدند و هر پاره از آن دو مانند کوهی بزرگ گشت؛ یکی "الله" و دیگری "الرحمن".»
او «میم» (محمد) و «عین» (علی) را دو نام برای دو صفت قرار داد که متعلق به غیبی هستند که درک نمی‌شود و نامی ندارد؛ و چنین پنداشت که آن دو در ذات به هم پیوسته بودند. و این خودِ کفر است؛ چرا که او «ذات» را ظرف و مکانی برای صفات و
نام‌ها قرار داد، در حالی که نام‌ها و صفت‌ها تنها به عنوان جایگاهی برای شناختِ خلق قرار داده شده‌اند و «معنا» آن‌ها را آشکار کرد تا بر او دلالت کنند و جهانیان را به شناختش فراخوانند. این خبر را کسی جز «زیدِ نومید» (لعنت الله علیه) روایت نکرده است؛ لعنت خدا بر او و بر هر کس که سخن او را بگوید.