و معدنش غیرمفقود است.» او می‌گوید که «صورتِ دیدنی» همان «اسم» و همان «الله» و همان «بیانگر» است و ورای آن چیزی نیست که یاد شود یا نامیده شود یا به وهم درآید.

در حالی که اگر او می‌گفت «آن که به صورتِ انزعیه (سیمای علوی) ظاهر گشته، همان ذات است و ورای آن دیگر چیزی برای یاد کردن و مطلبی برای جُستن نیست»، به حقیقت دست یافته بود.

همان‌گونه که مولایمان امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «منم اول و آخر و ظاهر و باطن، و من به هر چیزی دانایم.» و اگر آن شخص چنین می‌گفت، ستیزه و جدال از میان می‌رفت، سخنِ درست گفته می‌شد و از این لاف‌زنی‌ها و اباطیلی که جز از سوی کسی با فهمِ تاریک و وهمِ سرگردان صادر نمی‌شود، آسوده می‌گشت.