و سرورمان خصیبی (قدس الله روحه) در سروده‌ی خویش گفته است:
«الله اکبر، اکبرُ الله... نامی است برای "معنایی" که بزرگ است آن که او را نام نهاد.»
پس سخن سرورمان در رساله‌اش که «خداوند او را نام نهاد و برای آیندگان در تمام ملکش آشکار ساخت»، دلالت بر این دارد که او را برای «ما» نام‌گذاری کرد تا او را به واسطه‌ی آن نام بشناسیم.
و از مولایمان جعفر صادق -عَزَّ عَزُّهُ- روایت شده که فرمود: «آیا می‌دانید به چه معنا به "اسم"، اسم گفته شده است؟» گفتند: «نه ای مولای ما.» فرمود: «اسم، نامی برای شماست که بدان شناخته می‌شوید و بدانید که او وجودِ شما را پدید آورده و علت‌های شما را از هم گشوده است؛ و جایگاهِ "اسم" آن است که "مُسَمّی" (نام‌گذاری شده/معنا) فراتر از آن است.» پس ایشان -عَزَّ عَزُّهُ- نشان داد که «اسم»، نامی اختراع شده از نورِ ذات است که «معنا» آن را پدید آورده و آشکار کرد تا بر او دلالت کند و جهانیان را به شناختِ مولای خویش فراخواند.
و از این از دین گریخته در برخی رساله‌هایش در توصیفِ «اسم» روایت شده که گفته است: «ریشه‌ی او نورِ ذات و آغازِ او آرامشِ جنبش‌هاست؛ جداکننده‌اش موجود