از مولایمان صادق -عَزَّ عَزُّهُ- روایت شده است که فرمود: «خداوند برای جهانیان از آن حیث که "او" هست ظاهر گشت، اما جهانیان او را از آن حیث که "خودشان" هستند دیدند؛ به اندازه جایگاهشان و آثاری که از پیش برایشان مقدر شده بود. نورِ شناخت به هر کس به قدرِ مرتبه‌اش و به اندازه شناختی که خدا به او بخشیده و نوری که از هدایتش بر او ارزانی داشته، می‌رسد.»

و از ایشان -عَزَّ عَزُّهُمْ- روایت شده است: «کسی که برای او (خداوند) وجود و رؤیت و نامی که بدان خوانده شود ثابت نکند در خطا است؛ و آنچه در خبرِ "قِدم" (پیش از خلق) بوده، وهم و اندیشه بدان راه ندارد؛ و هر چه چنین باشد، بر عاقل حرام است که در پی چیزی باشد که یافت نمی‌شود و دانسته نمی‌گردد، و درباره چیزی که نه با چشمانِ سر دیده می‌شود و نه با بصیرت‌های بینا مشاهده می‌گردد، به جستجو بپردازد.»

و این نوظهورِ از دین گریخته، از مولایمان صادق -عَزَّ عَزُّهُ- روایت کرده است که: «از ایشان پرسیدند صفات بر چه چیزی واقع می‌شوند؟ فرمود: بر "نفس" واقع می‌شوند که همان حجابِ ذات است؛ اما بر خودِ "ذات"، نه نامی واقع می‌شود و نه صفتی.»