گفته شده که او به مانندِ صورتِ خویش، ظهوری ذاتی یافت؛ اما اهلِ مزاج و کدورت (ناپاک‌دلان) او را تنها به مانندِ صورتِ اسمش می‌بینند، اما اهلِ صفا و برگزیدگان، او را جز به صورتِ ذاتی‌اش (انزع بطین لقب مولا علی ) نمی‌بینند. و از این «عالم» درباره آیات «و برای هر کس که از مقامِ پروردگارش بترسد، دو بهشت است»¹ و «و اما هر کس از مقامِ پروردگارش بترسد و نفس را از هوی باز دارد، همانا بهشت جایگاه اوست»² پرسیدم؛ پس گفت: جایز نیست «مقام» را به گونه‌ای معنا کرد که «معنا» در چیزی حلول کند؛ چرا که این سخن را جز نادانان از «حلولیه» نمی‌گویند.