و مانند این مطلب در کتاب «الأسوس» آمده است که: پدیدآورنده قدیمِ ازلی (تعالی اسمه) هنگامی که خواست عالمِ عُلوی (جهان برتر) را بیازماید -در حالی که خود به آنان داناتر بود- به صورت کودکی خردسال بر آنان ظاهر شد، سپس به صورت پیری سالخورده بر آنان نمایان گشت، و آنگاه به صورت جوانی با سبیل‌های تابیده، سوار بر شیر و در هیبت خشم بر آنان ظاهر شد. عالم علوی هنگامی که دید صفات تغییر می‌کنند اما حقیقت تغییر نمی‌کند، گفتند: «به هر چه می‌خواهی ظاهر شو، که تو همان تویی (فأنت أنت).» و از رهبر این طایفه نهم درباره سخن خداوند متعال پرسیده شد که: «و کلیدهای غیب (مفاتح الغیب) نزد اوست و جز او کسی آن‌ها را نمی‌داند»¹.