روایت شده است که از مولایمان صادق -عَزَّ عَزُّهُ- درباره «آیات محکمات» پرسیدند؛ فرمود: «آن‌ها ظهوراتِ ذاتی هستند.» و درباره «آیات متشابهات» پرسیدند؛ فرمود: «آن‌ها ظهورات مِثالی (مانندگونه) هستند که اهلِ مزاج و کدورت (کسانی که دلشان پاک نیست) گمان می‌کنند "معنا" با "اسمِ" خویش ظاهر گشته، اما اهل صفا او را نمی‌بینند مگر آنکه به ذاتِ خویش ظاهر است؛ زیرا برای "معنا" (جلت قدرته) هفت ظهور ذاتی و برای "اسم" نُه ظهور است.» و گفته شده است که اگر جنین در هفت ماهگی زاده شود، زنده می‌ماند، اما اگر مادرش او را در شش یا هشت ماهگی بنهد، زنده نمی‌ماند؛ زیرا شش و هشت، امتحان‌شدگانی میانِ هفت و نُه هستند. پس جنین مثالی برای «جوینده شناخت» قرار داده شده است؛ اگر به شناختِ «هفت ظهور ذاتی» دست یابد، امیدِ رسیدن به کمالِ معرفت برای او هست و زنده می‌ماند (حیات معنوی می‌یابد) و شیر خوردنِ او همان تغذیه علمی اوست؛ و به همین ترتیب اگر به شناختِ «نُه ظهور» نایل شود، امید کمال برایش می‌رود. و این از رازهای پنهان است. اما در آیه «کسانی که در دل‌هایشان انحراف است، از متشابهات پیروی می‌کنند»، معنایش کسانی هستند که به شناختِ «اسم» بدونِ «معنا» (مولای او) اشاره می‌کنند و می‌گویند: «جز اسم، چیزی ظاهر نشده است.»