و ما ثابت کردیم که صورتِ مرئیه (دیدنی) محدود نمی‌گردد و آن غایت و مقصودِ کل است؛ به دلیل سخن سرور ما شیخ که: «هیچ دو نفری در نگریستن به امیرِ نحل (امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- ) با هم برابر نیستند.» چنان‌که در این باره گفته شده: «اسم» (محمد) او را به گونه‌ای می‌بیند که «باب» (سلمان) نمی‌بیند، و «باب» او را به گونه‌ای می‌بیند که «مقداد» نمی‌بیند؛ و هر کس به قدر توان و نیروی خویش او را می‌بیند. «چشم‌ها او را درک نمی‌کنند و او چشم‌ها را درک می‌کند.» و از جمله مواردی که آنچه گفتیم را تأیید می‌کند -که «معنا» به ذات خویش ظاهر است و نه به چیزی از صفاتش- سخن خداوند متعال است که: «اوست کسی که کتاب را بر تو نازل کرد؛ پاره‌ای از آن، آیات محکم است که آن‌ها ام‌الکتاب (اساس کتاب) هستند و پاره‌ای دیگر متشابه‌اند. اما کسانی که در دل‌هایشان انحراف است، برای فتنه‌جویی و به قصدِ تأویلِ نادرست، از متشابهات پیروی می‌کنند، در حالی که تأویل آن را جز خدا و راسخان در علم نمی‌دانند؛ آنان که می‌گویند: ما به آن ایمان آوردیم، همه از جانب پروردگار ماست، و جز خردمندان کسی متذکر نمی‌شود.»¹