از مولایمان صادق -عَزَّ عَزُّهُ- روایت شده است که فرمود: «هر کس خدا را به وهم و گمان بپرستد، بی‌دین (ملحد) گشته است؛ و هر کس "اسم" را بدون "معنا" بپرستد، کافر شده است؛ و هر کس "اسم" و "معنا" را با هم بپرستد، مشرک گشته است؛ اما هر کس "معنا" را بپرستد، با نشاندنِ اسماء بر آن صفاتی که خداوند خود را بدان‌ها وصف کرده است، در حالی که قلبش بر آن استوار گشته و زبانش در نهان و آشکار بدان گویاست، آنان به حق یاران امیرالمؤمنین هستند.»
پس ایشان را به موجودی مشاهده‌شدنی (معاین) و یقینی و به دور از وهم بازگرداند؛ و با این خبر، از آن حقیقتِ پوشیده و مطلوب پرده برداشت و از آن امانتِ سپرده شده رمزگشایی کرد و بر حقیقتِ توحید راه نمود. و همانا سخن درباره «صورتِ دیدنی» بسیار شده و بسیاری از موحدان در سخن گفتن درباره آن اختلاف کرده‌اند.
و از «عالِم» -عَزَّ عَزُّهُ- روایت شده است که فرمود: «هر کس صورتِ دیدنی را با این پندار بپرستد که او مانند موجودات دارای مرز و طول و عرض است، همانا به جسمانیت و مثال (شبیه داشتنِ خدا) قائل شده؛ و هر کس "اسم" را بدون "معنا" بپرستد، پدیده‌ای (مخلوقی) را پرستیده است؛ و هر آن کس که گمان کند "اسم" و "صورت" و "معنا" را با هم می‌پرستد، همانا پروردگارانی شریکِ هم و خدایانی معدود (چندگانه) برگزیده است.»