و از عالِم -عَزَّ عَزُّهُ- روایت شده است که فرمود: «مردم در توحید بر سه دسته‌اند: اثبات‌کننده، نفی‌کننده و تشبیه‌کننده. اثبات‌کننده کسی است که خدایی را می‌پرستد و بر راهی است که مقصدش اوست؛ اما نفی‌کننده همان تعطیل‌گر است که نه خدایی می‌جوید و نه به مولایی باور دارد؛ و اما تشبیه‌کننده همان مشرک است که مولای خود را به اشیاء و پیکره‌های ساخته شده تشبیه می‌کند.»

خداوند تبارک و تعالی فرمود: «پس مرا یاد کنید تا شما را یاد کنم»¹؛ معنایش این است که: مرا یگانه بدانید تا حقیقتم را به شما بشناسانم، و این در روزِ کشف و ظهور و آشکار شدنِ هر امر پوشیده‌ای است، و این همان سخن اوست که: «و قطعاً خبر آن را پس از مدتی خواهید دانست»²؛ و آن "زمان"، روزِ کشف (پرده‌برداری) است. و دیدم که این گروه‌ها همگی در مورد "اسم" اختلاف کرده‌اند که چیست و آیا قدیم (ازلی) است یا محدث (پدیدآمده):

گروهی گفتند: به نورِ خویش قدیم است و به ظهورِ خویش محدث.

گروهی دیگر گفتند: ازلیِ ازلِ قدیم است.

گروهی دیگر گفتند: در هستیِ خویش پنهان بود و برای مشاهده عیان گشت.

گروهی دیگر گفتند: باطنش اسمِ الله و ظاهرش صفاتِ الله است.