تکیه بر آنچه نفسِ من، مرا برای نجات خودم بدان برمی‌انگیزد، از کسی که زندگی‌اش اندوه به بار می‌آورد و مرگش خنده بر لب می‌نشاند، دوری گزینم؛ و آنچه را از گذشتگان و پیرانِ مورد اعتماد و راهنمایمان آموخته، حفظ کرده و روایت نموده‌ام آنچه از ایشان درباره امامانِ هدایتگر شنیده‌ام (که سلام و تسلیم و اجلال و تعظیم بر آنان باد) آشکار سازم. و این کار را کردم به سبب آنچه از مولایمان صادق -عَزَّ عَزُّهُ- روایت کردم که فرمود: «هرگاه بدعت‌ها آشکار شود و عالِم دانش خود را پنهان سازد، لعنت خدا بر او باد.»
و امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «پایداری دنیا به چهار دسته است: به عالمی که در بخششِ دانش خود بخل نورزد، و آموزنده‌ای که از آموختن تکبر نکند، و ثروتمندی که در نیکی کردن بخشنده باشد، و تهیدستی که آخرت خود را به دنیایش نفروشد.»
و آن حضرت -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «دانش، امانتِ (ودیعه) خداوند نزد عالِم برای آموزنده است؛ پس اگر او امانت را به اهلش نپردازد، خداوند آن امانت را از او بازستاند و آن را حجتی علیه او و مایه رنج و وبال نزدش قرار دهد.»
و مولایمان صادق -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «خداوند از نادانان پیمانی برای آموختنِ دانش از عالمان نگرفت، مگر آنکه از عالمان هفتاد پیمان گرفت که آن را از کسی که سزاوار آن است، پنهان ندارند.»