چهارمی گفت: از همین روست که پیوستن به حکیمانی که با دانش و حکمت به سوی حقایق امور تهذیب یافته‌اند، واجب گشته است.

مولایمان صادق -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «ادب ورزید تا پیروز و کامیاب شوید.»

و آن حضرت -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «دینداریِ همراه با ادب، برتر از عبادتی است که بی‌آداب باشد.»

و مولا رضا -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «همانا مولا که نامش جلیل باد، با ذات خویش آشکار گشت تا به آداب و آثار او تمسک جویند.»

و آن حضرت -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «هر که ادبش نیکو گردید، پس به مولای خویش اقتدا کرده و به نور او راه یافته است.»

و آن حضرت -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «هر که ادبش در دین نیکو باشد، جایگاه بازگشت او در کرّات (رجعت‌ها/بازگشت‌ها) نیکو خواهد بود.»

و روایت شده است که ادبِ دین، بزرگداشتِ دانا (عالِم) است؛ و درباره سخن خدای عزوجل که فرمود: «آنان که عرش را حمل می‌کنند و کسانی که پیرامون آن هستند»¹، گفته شده معنایش این است: کسانی که شناختِ «عرش» را می‌دانند و آن «میم» است،