است و از طریق شناختِ اوست که به شناختِ "اسم" وارد می‌شوند. و اما سخن او که «علی از آن خبر داد»، به این سبب است که "معنا" (جلّ ذکره) خبردهنده به "میم" درباره‌ی اشیاء است، و این همان سخن اوست که: «آن بانو گفت: چه کسی تو را از این باخبر ساخت؟ گفت: آن دانایِ آگاه مرا خبر داد.»¹

و در خبری دیگر روایت شده است که «صین» (چین) همان «باب» است که شناختِ آفریدگارش را از فرزندانِ شیصبان (دشمنان/شیاطین) صیانت کرد؛ و «صینِ الصین» همان «ایتام» هستند. و در روایتی دیگر آمده است که «میم»، خبردهنده به خبریافته به دستِ «باب» است و اینگونه خبریافته برای مؤمنان شناخته می‌شود، چرا که شاگرد همان زوجه (جفت/پذیرنده) است.

و صادق -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «ادبِ دین پیش از دین است و هر که او را ادبی نباشد، دینی ندارد.»

حکیم -عَزَّ عَزُّهُ- گفت: «ادب، صورتِ عقل است.» و گفته شده که «دین» از نام‌های «میم» است، زیرا هدایتگرِ او کسی است که او را به شناختِ مولایِ نخستینش راهنمایی کرد؛ به همین سبب گفته شده که ادبِ دین پیش از دین است، یعنی عارف به شناختِ «سین» آغاز می‌کند تا او را به شناختِ «میم» راهنمایی کند، و این از مقوله‌ی تقدیم و