خودش و کسانی را که پیش از او بوده‌اند به آنان بشناساند؛ آن‌گاه او را تصدیق کرده و تسلیم فرمانش می‌شوند تا پایانِ شریعت‌ها.

اما کسانی که می‌دانند مقامات در تمام ظهورات یکی هستند، آنان «عالم کبیر» (جهان بزرگ) و برگزیدگانِ «عالم صغیر» (جهان کوچک) هستند که در تمام ظهورات به حقیقت رسیده‌اند و دچار فراموشی و غفلت نشده‌اند. پس اگر کسی بگوید: «ما نیز در تمام ظهورات به دعوت حق پاسخ دادیم»، به او می‌گوییم: برای ما روشن کن که چگونه در تمامِ دوران‌ها (قِباب) پاسخ دادی؟ آیا بر اساس خبری بود که شنیدی، یا بر پایه‌ی معرفتی بود که خود به آن رسیدی؟ نام تو در هر ظهور چه بود؟ و جایگاه و مَسکنَت کجا بود؟ زیرا کسی که در تمام ظهورات پاسخ‌گو بوده، هرگز فراموش نمی‌کند؛ و اگر راست می‌گویی چه سببی باعث شد که رسیدن تو به مقام «صفا» تا به امروز به تأخیر بیفتد؟

اما ما جز به آنچه می‌شناسیم، مکلف نشده‌ایم. و از مقاماتی که گذشته است، نزد ما چیزی جز نام‌هایشان باقی نمانده است. و اما برپاییِ حدود و شریعت‌های آن‌ها؛ آن‌گاه که دانستیم صاحبِ همه‌ی آن‌ها یکی است، دیگر انجام آن‌ها بر ما لازم نیست. و اگر بنا بود برپاییِ حدودِ آن شریعت‌ها بر ما واجب باشد، بایستی با مسیحیان نماز می‌گزاردیم