و معنای سخن ما که می‌گوییم «اصم» است، یعنی کلی است و هیچ تقسیمی در او راه ندارد؛ بدین معنا که او همزمان در دو یا سه شخص ظاهر نمی‌شود، بلکه مقامی پس از مقام دیگر و ظهوری پس از ظهور دیگر تا پایانِ ظهوراتش پدیدار می‌گردد. و هنگامی که در مقام «أنزع بطین» (حضرت علی ع) ظهور یافت و نامش در مقام «محمدیه» آشکار گشت، تمام شریعت‌های پیشین را نسخ کرد و شریعت اسلام را برپا داشت. او ما را جز به حدودِ همین شریعتی که برایمان بپا داشته، مکلف نکرده و ما را به بندگی در شریعت‌های گذشته واداشته است و هیچ‌یک از بارها و تکالیف سختی (آصار) را که بر پیروان شریعت‌های پیشین بود، بر ما لازم نگردانده است. و این همان سخن خداوند متعال است که می‌فرماید: «همان کسانی که از این رسول، پیامبرِ اُمّی پیروی می‌کنند؛ کسی که نام و اوصاف او را نزد خود در تورات و انجیل نوشته می‌یابند؛ او آنان را به کار پسندیده فرمان می‌دهد و از کار ناپسند باز می‌دارد، و برای آنان چیزهای پاکیزه را حلال و چیزهای ناپاک را حرام می‌گرداند، و بار گرانشان و بندهایی را که بر آنان بود، از ایشان برمی‌دارد. پس کسانی که به او ایمان آوردند و بزرگش داشتند و یاری‌اش کردند و از نوری که با او نازل شده پیروی نمودند، آنان همان رستگارانند.»¹