(جسم و روح) تقسیم کرده است. ما گفته‌ایم که باری تعالی تجزیه نمی‌شود و تقسیم نمی‌پذیرد، زیرا او «جزء اصم» (واحدِ تجزیه‌ناپذیر) است. اگر تعالی دارای جسم بود، برای آن جسم باید آغازگری می‌بود که او را پدید آورد و ظاهرکننده‌ای که او را آشکار کند؛ و همین‌طور برای روح باید آغازگری می‌بود که آن را پدید آورد و ظاهرکننده‌ای که آن را آشکار کند، و این زنجیره تا بی‌نهایت ادامه می‌یافت. پناه می‌برم به خدا از چنین سخنانی! و ما مقصود خود را در این باره بیان می‌کنیم و توفیق از آنِ خداست.

اما آنچه من در اثبات باری تعالی و یگانه دانستن او باور دارم، این است: باری تعالی در ذات و حقیقت خود، نه «صورت» است و نه «مثال»؛ بلکه او «صمد» است (یکپارچه و بی‌نیازی که هیچ خللی در او نیست) و هیچ راه ورودی به او نیست. او نه بشری است و نه نور؛ زیرا «نور» نام اوست، و اگر خودِ او نور بود، باید رنگ داشت و با دیگر نورها مشابه می‌بود، و اگر بشری بود، محدود می‌شد و با دیگر انسان‌ها مشابه می‌گشت. بلکه او: ...

همان‌گونه که مولای ما امام صادق -عَزَّ عَزُّهُ- به مفضل -مِنْهُ السَّلَامُ- فرمود: «ای مفضل، درباره‌ی ذات نمی‌توان گفت که "نور" است، چرا که او روشنا‌بخشِ هر نوری است.»