همین‌گونه است «ضیاء» که مانع و حائلی است میان چشم‌های ما و نور و ذات، در حالی که طبق آنچه ذکر کردیم، آن‌ها برای چشم‌ها ظاهر هستند.

به همین دلیل سید سلمان فرمود: «ای کسی که به قدرت خود آشکار است، و ای کسی که به حکمت خود پنهان است.» این سخنی دشوار است که معنایش برای فرد ناتوان (ناآگاه) پیچیده می‌نماید. هر کس این عبارت را صرفاً بر ظاهر لفظش حمل کند و آن را به «مقامات ذاتی» نسبت دهد، خطا کرده است؛ زیرا این سخن در حقیقت درباره‌ی «پوشیده شدن» (تحجب) در «مقامات مثلی» است. دلیل اینکه در اینجا به توضیح آن نپرداختیم، این است که در ابتدای کتاب، معرفتِ «نورِ ذات» و چیستی آن را به اثبات رساندیم و لذا از تفسیر دوباره‌ی آن در اینجا بی‌نیازمند شدیم، هرچند این سخنی است که جای تفسیر دارد.

اگر کسی بگوید: «پنهان بودن (بطون) شریف‌تر از آشکار بودن (ظهور) است، و شما می‌گویید که او به واسطه‌ی "اسم" ظاهر می‌شود و به واسطه‌ی "باب" پنهان می‌گردد؛ پس نتیجه می‌شود که "باب" در مقام پنهان‌کنندگی، شریف‌تر از "اسم" است» و این گمان همان کج‌راهی (الحاد) و ناتوانی در شناخت حقیقت است، چرا که "اسم" شریف‌تر از "باب" است.