و این سخن او که گفت: «تو را سوگند می‌دهم به سلکون سلکاً»، اشاره‌ای است به توسل جستن به او از طریق «اسم»؛ چرا که او اسم از اوست. و جایز نیست که از باری‌تعالی چیزی خواسته شود، مگر به واسطه‌ی آنچه از خودِ اوست. همانا نزد پیروان این آیین و دیگران ثابت شده است که چشم‌ها باری‌تعالی را درک نمی‌کنند و نهان‌ها و اندیشه‌ها نمی‌توانند او را به تصویر بکشند؛ و کسی که چنین ویژگی‌ای دارد، ناگزیر زبان‌ها و عبارت‌ها از بیان اوصاف او و شرح نام‌ها و صفت‌هایش ناتوان‌اند. بلکه ناگزیر باید از آن با عبارتی یاد کرد که سببِ فهمِ بخشی از آنچه شرح دادیم شود؛ و راهی به این مقصود نیست جز از طریقِ «مثال»؛ به دلیل سخن خداوند متعال که فرمود: «و این مَثَل‌ها را برای مردم می‌زنیم، باشد که بیندیشند.»¹