اما «صفت» در اینجا همان «نور» است، و «اسم» حقیقتِ سید محمد -عَزَّ عَزُّهُ- است؛ و تمام نام‌ها، صفت‌ها، ویژگی‌ها و اشارات بر او منطبق است، به دلیل سخن خداوند متعال که فرمود: «و برای خدا نام‌های نیکو است.» و «مکان» در این جایگاه، همان «باب» است و او سید سلمان -مِنْهُ السَّلَامُ- است؛ و از طریق اوست که معرفت سید محمد -عَزَّ عَزُّهُ- طلب می‌شود و او راهنمای به سوی اوست.

و اما «باب» در این جایگاه، «یتیم اکبر» است و از طریق او به آن مکان وارد می‌شوند. و گاهی «مکان» در جایگاه دیگری همان «اسم» باشد، که او سید محمد -عَزَّ عَزُّهُ- است، و «بابِ برتر» سید سلمان -مِنْهُ السَّلَامُ- باشد؛ چرا که از طریق او به معرفتِ او سید محمد وارد می‌شویم.

و این سخن او -مِنْهُ السَّلَامُ- که گفت: «همه‌چیز تویی او، ای او! ای کسی که نمی‌داند او چیست جز خودِ او.»

اشاره‌ای است به باری‌تعالی؛ چرا که واژه‌ی «هو» (او)، نامی از نام‌های «اسم» است و او همین مجموعه است. و تمامیتِ این مجموعه، انوار است که به یکدیگر پیوسته‌اند و چیزی جز نورِ ذات نیستند. و باری‌تعالی هم کل (جمله) است و هم اجزاء (تفصیل)، و این مجموعه چیزی غیر از او نیست؛ از همین روست که فرمود: «و همه‌چیز اوست، ای او!»