او با این سخن قصد نداشت بگوید که سید محمد -عَزَّ عَزُّهُ- در پایین است و «معنا» -عَزَّ عَزُّهُ- در بالا قرار دارد (به معنای بالا و پایین بودن جسمانی و مکانی)؛ بلکه مقصودش این بود که او سید محمد اثرپذیر (صادر شده) از فاعلی است که خود اثرپذیر نیست؛ او پدید آمده (مُکَوَّن) است و باری تعالی پدیدآورنده‌ی اوست و همان پدیدآورنده‌ی تمام هستی‌ها (اکوان) است.

به همین دلیل است که ما گفتیم: او اثرپذیری است که به نوبه‌ی خود فاعل است و از فاعلی صادر شده که اثرپذیر نیست. و اما این سخن او (سلمان) که گفت: «ای همه‌چیز (یا ای کل)، ای ازلی»، در اینجا اشاره به «ذات»، «نور»، «ضیاء» و «ظل» داشت؛ زیرا اشاره به «کل»، تنها به یک مجموعه (کلیت) می‌شود، نه به یک چیز واحد.

و عبارت «ای ازلی»، معنایش این است: ای کسی که همواره بر آنچه در ذات و نور بود، باقی ماند. و «نور» همان نورِ ذات و ضیاء و ظل است؛ و «ظل» همان «اسم» است، و حقیقتِ ا س م همان «ظل، ضیاء و نور» است.

و دلیل آنچه در ابتدا ذکر کردیم، سخن سید سلمان -مِنْهُ السَّلَامُ- است که فرمود: «ای کسی که از او آن چیزی پدید آمد که به سوی او باز می‌گردد، و از او آن چیزی تابید که در او غروب می‌کند.»