و مانند این گفته‌ی ماست که: «با ابوتراب آغاز می‌کنم و به واسطه‌ی او پیروز و کامیاب می‌شوم و بر او توکل می‌کنم؛ و او پروردگار من و پروردگار پدران نخستین من است: علی امیر المؤمنین.»

در این عبارت، «امیر المؤمنین» -عَزَّ عَزُّهُ- اشاره به «معنای تعالی» است، و واژه‌ی «هو» (او) اشاره به «اسم» دارد، زیرا اسمی از اسم‌های اوست. و «ابوتراب» از دو کلمه تشکیل شده است: یکی «ابو» که اشاره به سید سلمان -مِنْهُ السَّلَامُ- است و «تراب» که اشاره به سید مقداد -مِنْهُ السَّلَامُ- است و او در جایگاه «پسر» قرار دارد. پس در این ساختار: «اسم» پروردگار ماست، «باب» آفریدگار و روزی‌دهنده ماست، و «معنا» معبود، مولا و پروردگار پدران نخستین ماست. و پدران نخستین ما این‌هایند: سید مقداد -عَزَّ عَزُّهُ- ، سید سلمان -مِنْهُ السَّلَامُ- و سید محمد -عَزَّ عَزُّهُ- .

و گواه این سخن، فرموده‌ی مولای ما جعفر صادق -عَزَّ عَزُّهُ- به مفضل -مِنْهُ السَّلَامُ- است که فرمود: «همانا مولای تو، آن ازلیِ قدیم، بدون هیچ اندیشه و وهمی، اراده کرد که "مشیت" (خواستار بودن) را آشکار کند و مشیت را برای "چیزی" خلق نماید؛ و این دو مشیت و چیز همان "میم" و "سین" هستند.»

معنای این سخن آن است که «مشیت»، حقیقتِ باطنِ «اسم» است و او همان محمد اکبر -عَزَّ عَزُّهُ- است. و «چیز»، ظاهرِ «میم» است و «میم» در اینجا همان محمد اصغر است.