مقدمه مترجم
متونی که این کتاب در بر می‌گیرد، در زمره‌ی میراث دینی باطنی در اندیشه اسلامی شیعی جای دارند و با ژرفای معرفتی و تراکم معنایی خود متمایز می‌شوند؛ چرا که در آن‌ها ابعاد اعتقادی، معنوی، فلسفی و نمادین در هم تنیده‌اند. این ویژگی، یکی از مهم‌ترین عناصر غنای این متون و در عین حال، یکی از برجسته‌ترین چالش‌های روش‌شناختی در انتقال آن‌ها از زبان اصلی به زبانی دیگر است.
زبان این متون، زبانی گزارشی و مستقیم نیست، بلکه در بسیاری از مواضع بر «اشارت» و «رمز» تکیه دارد؛ روش‌هایی که به‌طور تاریخی با خطاب باطنی گره خورده‌اند؛ خطابی که سطوح متعددی از فهم را مخاطب قرار می‌دهد و بسته به پیشینه‌ی معرفتی خواننده و بستر دریافت، پذیرای بیش از یک قرائت است. از این‌رو، ترجمه‌ی تحت‌اللفظی به تنهایی برای احاطه بر دلالت‌های آن کافی نیست، همان‌طور که بسط تفسیری نیز ممکن است به تحمیل معانی‌ای بر متن منجر شود که آن را از معنای مقصود دور سازد.
بر این اساس، این کار ترجمه بر پایه‌ی رویکردی میانه استوار است که می‌کوشد ضمن رعایت تفاوت‌های ساختاری و معنایی میان دو زبان، بیشترین حد ممکن از