در بر گیرد. پس یک حدّ (مرز) به دو قسم تقسیم می‌شود: «ساده» (بسیط) و «مجسم». ساده همان سطح دایره است، زیرا یک خط (دایره‌ای) آن را در بر می‌گیرد، و مجسم همان کره است، زیرا یک سطح (کروی) آن را در بر می‌گیرد. هر یک از این دو در جایگاه «خط» هستند، زیرا دارای یک حد (طول) هستند.
دو خط مستقیم نمی‌توانند شکلی را در بر بگیرند؛ زیرا شکلی که اضلاعی مستقیم دارد، نمی‌تواند کمتر از سه خط مستقیم باشد. و این شکل در جایگاه جسمِ دارای سه بُعد نیست. هر یک از این‌ها در ذات خود کامل است و در جایگاهِ «کمال اول» است که از کمالی صادر شده که آغاز و اولی ندارد.
همچنین فیلسوفانِ منجم (ستاره‌شناس) توحیدِ «احد» را اثبات می‌کنند، و او همان کمالی است که آغاز ندارد. از نظر آنان جهانِ علوی از عقل‌ها، نفوس و اجسام تشکیل شده و این اجسام همان افلاک هستند؛ پس می‌گویند: عقل، نفس و فلک، همگی یک چیز هستند. و جهانِ سفلی از جهانِ علوی پدید آمده است و جهانِ علوی، فاعل و تدبیرگرِ آن است. بر این اساس، آنان نیز توحید را پذیرفته و درستیِ تثلیثِ «واحد» را تایید کرده‌اند.
به همین ترتیب، طبیبان نیز به توحید «احد» اذعان دارند که او کمالی است بدون آغاز، و می‌پذیرند که تمام جهان از طبیعت، هیولی و صورت ترکیب شده است، و