از مفضل بن عمر -مِنْهُ السَّلَامُ- روایت شده است که در حدیثی مرفوع از مولای ما امام صادق -عَزَّ عَزُّهُ- نقل کرد که ایشان فرمود: ای مفضل، همانا آن بلندمرتبه یگانه (العلی الاحد)، هرگاه برای آفریدگانش آشکار شود، با سه حجاب پدیدار می‌گردد که با آن‌ها مراتب را می‌پوشاند: ذاتش را با «نورِ» خویش، نورش را با «ضیاء» (پرتو) خویش، و ضیائش را با «ظل» (سایه) خویش محجوب می‌سازد. این‌ها انواری هستند و نه کالبد (جسم) و نه پیکر بشری؛ و «صورت انزعیه» همان حقیقتِ ضیاء و ظل است.

و «اسم اعظم» او که همان «واحد» است، از آن نوری پدید آمده (مخترع شده) که حجابِ ذات اوست؛ پس ضیاء و ظل از همین «نورِ پدیدآمده» (نور مخترع) هستند. و آن نورِ پدیدآمده، حجابِ ذات است و این سه مرتبه، در مجموع حقیقتِ «میم» ( -جَلَّ ذِكْرُهُ- ) را تشکیل می‌دهند.

و همچنین سید ابو عبدالله حسین بن حمدان خصیبی -مِنْهُ السَّلَامُ- گفته است: «پاک و منزه است کسی که ذاتش را با نورش، و نورش را با ضیاه‌اش و ضیاه‌اش را با ظلش پوشانده است، و صورت (نمود) را میان ضیاء و ظل قرار داده است، و صورتِ وجود با معبود متصل است.»