پایین، پشت، رو، چپ و راست ندارند، شناخته شود. او همان جسم یگانه و «قدیم» (ازلی) است که دارای صورت و هیئت است.
اما صورتِ او، همان شنوایی، بینایی و ویژگی‌ها (تخاطیط) است و هیئتِ او، همان «روح» است؛ زیرا او برای خلق آشکار نمی‌گردد مگر تنها با صورتی از کیفیتِ «قِدَم» (ازلیت)؛ چرا که آفریدگار جز به ذاتِ خویش آشکار نمی‌شود و با صورتی آفریده‌شده پدیدار نمی‌گردد. پس چگونه کسی می‌گوید «نور ذات» همان «صورت انزعیه» است، در حالی که «اسم» نزد آفریدگارش پدیدآمده (مُحدَث) است؟ چگونه «قدیم» در «مُحدَث» آشکار شود؟!
ای شیخ، نیک بنگر که چگونه اهل فضل، آفریدگار را از هرگونه صورت مخلوق و پدیدآمده (مُحدَث) و از هر نام و صفتی منزه دانسته‌اند؛ حتی از نام‌هایی چون «یا الله»، «یا رحمان» و «یا رحیم». ای شیخ، آیا این‌ها نام‌هایی نیستند که دارای معنایی‌اند و بر آن دلالت می‌کنند؟ و آیا آن کسی که به این نام‌ها نامیده شده، بزرگ‌تر و قدیمی‌تر (مُقدّم) از خودِ این نام‌ها نیست؟ هر نامی پدیدآمده و آفریده است، جز نامِ آفریدگار که همان «حجاب» است؛ زیرا او گوهری (جوهری) است که به ذات خود برپاست.