« حقیقتِ صورتِ معنا »
و سخن سید ابی‌عبدالله -عَزَّ عَزُّهُ- که فرمود: «نوری است نه چون دیگر نورها؛ چرا که او پدیدآورنده (منیر) نورهاست و نورها مقاماتِ "سَطر" هستند.» و سخن او که: «چیزی است نه چون دیگر چیزها؛ زیرا او از جنس و گوهری به معنای "وجود" است، نه مانند چیزهایی که همان "باب" و مقاماتِ یازده‌گانه او هستند؛ چرا که او به واسطه آن‌ها آشکار نمی‌گردد.» و سخن او: «جسمی است نه چون اجسام لطیفی که صورتی ندارند و نشانه‌های زمینی و آسمانی از آن‌ها پدیدار نمی‌شود. و "حق" را نه طعمی است، نه رنگی، نه بویی و نه صورتی مادی؛ بلکه او "جسمی یگانه" (منفرد) است.» زیرا اجسام دو گونه‌اند: جسم کثیف (سخت و غلیظ) که دارای جهت‌های بالا، پایین، راست، چپ، پشت و رو است؛ این‌ها همان بدن‌های بشریِ آفریده‌شده هستند که آفریدگار با هیچ صورتی از آن‌ها نشان داده نمی‌شود. و دوم جسمی رقیق که صورتی بر آن واقع نمی‌شود، و لطیف است؛ مانند هوا، پرتو خورشید، و شب و روز.
پس آفریدگار هنگامی که از اجسام انسانیِ هم‌جوار و عرض‌های فانی جدا شود، واجب است که برتری او بر اجسام بلندمرتبه‌ای که صورت مادی و جهت‌های بالا،