تبیین اینکه «نور ذات» همان «اسم» است

این موضوع همانند مسئله پدید آمدن «اسم» از «معنا» است؛ و آن اسم همان «نور ذات» و باطنِ محمد -جَلَّ جَلَالُهُ- است؛ همان صفتِ باطنی که پدید آمده است، در حالی که نه خالقِ هستیِ ذاتِ خویش است و نه با خلقِ مربوط به حدوث (پدید آمدن در زمان) آفریده شده است. این اسم، همان نور ذات و حقیقتِ باطنِ اسم است. و «ذات»، همان «معنا» در حقیقتِ خویش است، و آن «غیبی که درک نمی‌شود»، همان علم و قدرتِ اوست، چنان‌که پیش‌تر ذکر کردیم؛ و نه آن‌گونه که نادان‌ها می‌پندارند که نور ذات، همان «صورت انزعیه» (صورت مشهود) است. من با بسیاری از کسانی که چنین باورهایی داشتند زندگی کرده‌ام، اما این سخن نزد من جایز نیست و به آن اعتقاد ندارم.

و از جمله دلایلی که نشان می‌دهد «نور ذات» در حقیقت همان «اسم» است، این سخن امام -عَزَّ عَزُّهُ- است که: «هیچ چیز برتر از روح‌القدس نیست، مگر کسی که در آن نازل شده است؛ و آن کسی که در آن نازل شده، همان است که در آن حجاب پوشیده شده و او کسی است که درک نمی‌شود». و همچنین این نکته که آن «اسم» که چشم‌ها بر آن نمی‌افتد، هنگامی که به «ذات» نسبت داده شود، تنها به عنوان «روح‌القدس در کمالش» شناخته می‌شود.