و ای شیخ، بیم آن دارم که پیروان تو نیز دچار بخشی از این اعتقادات شوند؛ زیرا تو هر کس را که «غیبِ درک‌ناپذیر» را بپرستد، کافر خواندی و کسی را ستودی که به «شخص ظاهر» اعتقاد دارد، در حالی که تو خود او را «نور ذات» قرار داده‌ای؛ پناه می‌برم به خدا از این حال. اکنون به یاری خدا، اعتقاد خود را درباره «نور ذات»، آن‌گونه که در اخبار روایت شده، برایت تبیین می‌کنم:

پدید آمدن «اسم» از «معنا»

از احمد بن اسحاق رفاعی روایت شده است که او این سخن را به «عالم» (دانشمند) منسوب کرد و او از «مولا» -عَزَّ عَزُّهُ- پرسید: «ای مولای من، آیا «معنا»، «اسم» را از نور خود آفرید، یا از نورِ نورش، یا از نور ذاتش؟» مولا -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «نه از نورش، نه از نورِ نورش و نه از نور ذاتش». به ایشان گفته شد: «ای سرور ما، این چگونه است؟ آن را برای ما تبیین فرمایید؛ آیا اسم به او متصل بود یا از او جدا بود؟» فرمود: «اگر اسم از نور او بود، پس نورش پیش از او می‌شد؛ و اگر از نورِ نورش بود، پس نورِ نورش قدیمی‌تر از او می‌گشت؛ و اگر از نور ذاتش بود، پس نور ذاتش به خدا نزدیک‌تر از او می‌شد و در این صورت،