می‌شود، به «نقیب» فرمان دهد تا پیش از آغاز غذا، وضعیت حاضران و غائبان را بررسی کند و میان غنی و فقیر تساوی برقرار سازد. و هر کس را با یکی از برادران دعوایی بود، او و خصمش در برابر امام بایستند و درباره داد و ستد (گرفتن و دادن) به تحقیق پردازند. هر که جرم، خطا و ظلمش ثابت شد، حتی اگر امام یا نقیب باشد، او را مقاطع (بایکوت) کنند؛ اگر امام بود، نایبی را جایگزین او کنند و همچنین در مورد نقیب. و در این حال به حاکم نگوید «به نظر من چنین است»، چرا که حکم از آنِ حاکم است نه دیگران. و هرگاه از کسی در جماعت گناهی سر زد که موجب مقاطعه باشد، او را بایکوت کنند تا دیگران از آن درس بگیرند. و پس از ادای نماز واجب، امام به نقیب فرمان دهد تا به جماعت بگوید هر کس پرسشی دارد و می‌خواهد آن را بداند، در برابر امام بایستد، ادب خود را به جای آورد، دست او را ببوسد و آنچه را در دل دارد بپرسد. اگر پاسخ چنان باشد که برای ضعیفان جماعت قابل درک باشد، برای همگان بازگو شود. اما اگر پرسش‌کننده به دلیل کوتاهی فهم و پایین بودن درجه‌اش، تابِ پاسخ را نداشته باشد، اشکالی ندارد که امام به او بگوید: «خدا و فرشتگانش و صاحبان امر از مؤمنان داناترند» و پاسخ را نزد خود نگه دارد. و اگر تمام جماعت تابِ پاسخ را ندارند، با نیکویی پاسخ داده شوند.