پس ای شیخ! بنگر که تو چه کرده‌ای؟ دانش را به غیرِ اهلش و به کسانی که شایستگی‌اش را نداشتند بخشیدی و بر برادرانت کبر و بزرگی ورزیدی.

از این روشنگری چنین برمی‌آید که هرگاه یکی از شما کسی را دوست بدارد و بخواهد او را به «این امر» (آیین باطنی) درآورد، نباید او را برای نفعِ شخصی خودش بخواهد، بلکه باید کار او را به «نقیب» گزارش دهد تا او را بر امام و جماعت عرضه بدارد. پس اگر شایستگی او پس از همراهی در معاشرت و آزمودنش در خدمت، ثابت گشت و در او رشد و بلوغی مشاهده کردید، امام او را به هر کسی که صلاح بداند و برگزیند می‌سپارد؛ چرا که نه هر فرزندی شایسته‌ی هر پدری است و نه هر پدری شایسته‌ی هر فرزندی.

و خداوند هر که را بخواهد به راه راست هدایت می‌کند.