و فایده‌ی آنچه او بر تو عرضه داشته و از دانشِ شناختِ خداوند به تو رسانده، منحصراً متعلق به جانِ تو و وابسته به نفعِ خودت است، نه هیچ‌کس دیگر.
و پیامبر اکرم -جَلَّ جَلَالُهُ- فرمودند: «پدران سه دسته‌اند: پدری که باعث ولادت تو شده، پدری که تو را پرورش داده، و پدری که به تو آموزش داده و تو را دانا کرده است.»
و حضرت مسیح -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «کسی به ملکوت آسمان راه نمی‌یابد، مگر آنکه دو بار زاده شده باشد.»
پس ایشان در یک جا پدران را سه دسته و در جایی دیگر دو دسته قرار دادند؛ و برترینِ آنان در هر دو صورت، «پدرِ دانش و هدایت» است. پدرانِ دانش بسیارند، اما دانشی جز شناخت خداوند متعال و هدایتی جز به سوی او وجود ندارد؛ و مقصود از این عنوان (امام) در نگاه عموم، همان پیشوایی است که بر جماعت حاکم است و اختیار گشودن و بستن (عزل و نصب و تدبیر امور) را دارد.
و در این معنا شعری سروده شده است: «آن که تو را از سرِ غرض (شهوت) پدید آورد و در رَحِم به جای گذارد در حالی که تنها در پی لذت خویش بود، امام حقیقی نیست؛