به دلیل سخن پیامبر -جَلَّ جَلَالُهُ- که فرمودند: «کوچک دوست داشته می‌شود تا بزرگ شود، و غایب دوست داشته می‌شود تا بازگردد، و بیمار دوست داشته می‌شود تا بهبود یابد.»
اما آن کسی که تو را پرورده است، تو را در خردسالی‌ات نمی‌پرورد مگر برای آنکه در بزرگی‌ات تو را به خدمت گیرد و در زمان پیری‌اش به تو نیاز دارد؛ او مانند کسی است که نهالی می‌کارد و به تربیت و رنجِ خدمت و رسیدگی به آن تن می‌دهد تا از این راه، میوه‌اش را بچیند؛ پس در آنچه او انجام داده، حقی حقیقی بر عهده‌ی تو واجب نمی‌گردد.
پس اولینِ آن‌ها (پدر جسمانی) طالب لذت و شهوت خویش است.
و دومی (پرورش‌دهنده) طالب آسایش برای دل و جان خویش است.
بنابراین هیچ‌یک از این دو را نرسد که تو را بنده و ملک خود بداند، و حقی از ایشان بر تو واجب نیست، مگر آنکه مؤمن و یکتاپرست باشند.
اما آن سروری که تو را هدایت کرده است، او فکر و جان خویش را برای ارشاد تو به زحمت افکنده و برای آنکه تو را به دانش برساند، خطرات را به جان خریده تا موجب نجات، هدایت و راهنمایی تو گردد.