« شناختِ امامانِ سه‌گانه، و مال و ربا، در ظاهر و باطن »

و آغاز می‌کنیم با شناختِ امامانِ سه‌گانه: امامی که تو را پدید آورد (ایجاد کرد)، امامی که تو را پرورد (رشد داد)، و امامی که تو را هدایت کرد.

و معنای «امام» در اینجا، آن کسی است که بر وجود دیگری تقدّم دارد؛ مانند تقدّمِ پدر بر فرزند در امر تربیت، نسبت به سایرِ نفوس. و دوم امامی است که تو را بر هدایت آگاه ساخت؛ مانند تقدّمِ کسی که تو را هدایت کرده بر دیگران؛ و او همان کسی است که حکمت و رازِ خدای متعال را به تو آموخته (سپرده) است؛ و میان هر یک از این‌ها با دیگری، تفاوت و فاصله‌ای بسیار بزرگ است.

اما آن کس که باعث ولادتِ تو شده پدر جسمانی، از حیثِ حقیقت حقّی بر تو ندارد، حتی اگر تو را پرورده باشد؛ زیرا او هنگامی که با همسرش درآمیخت، نه طالبِ وجودِ تو بود و نه مشتاقِ آنکه تو را از عدم به عرصه‌ی وجود بیاورد، بلکه او تنها در پیِ برآوردنِ شهوتِ خویش بود؛ و توجّه و عنایتِ او به تربیتِ تو، رحمتی از جانبِ خدا و الهامی فطری برای حفظِ نسل و تداومِ بخشیدن به هستی است.