و ما در کتاب خود آنچه را که (به حول و قوه و لطف و رحمت الهی) قانع‌کننده است، مبرهن ساختیم و خداوند ما را بس است و او بهترین کارساز است.

و من دوست داشتم که این «مناظره» را در ستایش و تنزیه آفریدگار -عَزَّ عَزُّهُ- تالیف کنم؛ مناظره‌ای که دربرگیرنده‌ی مطالبی باشد که پیشوا (امامِ قوم) از آن بهره ببرد تا به خواص و عوام فایده برساند، و پس از من، برگزیدگانِ موافقان و همراهان در راه آن گام بردارند و حجتی باشد بر بدعت‌گذاران؛ همان کسانی که پس از پیمان گرفتن از آن‌ها، شریعت مؤمنان را رها کردند.

پس هر کس به آنچه در این مناظره آورده‌ام تمسک جوید و در دانش و عمل به آن بکوشد، خداوند درهای رحمت را بر او می‌گشاید و راه رستگاری را برایش روشن می‌سازد؛ زیرا من این را برای «خواص» نوشتم، چرا که بیشترِ جماعت در شهرها، ادبِ معاشرت و حضور را ترک کرده و به زیاده‌روی، نوش‌خواری، بی‌بندوباری و کوتاهی در واجبات شریعت (در هنگام خدمت و در زمانِ میانِ آموختن و شنیدن) روی آورده‌اند؛ و بسیاری از آنان گرد هم می‌آیند در حالی که دل‌هایشان پراکنده و متفرق است.