و از آنچه «ابوعلی سواق بصری» روایت کرده و به رسول خدا -جَلَّ جَلَالُهُ- منسوب داشته، این است که ایشان فرمودند: «این دانش را بر دوش نمی‌کشد و نگاه نمی‌دارد، مگر کسانی که با عدول و کج‌روی‌ها به مخالفت برخیزند؛ همانانی که تحریفِ تحریف‌کنندگان، و دست‌بردِ تردیدافکنانِ غافل، و تأویلِ نادانان، و بدعت‌های ملحدان را از ساحت دین می‌زدایند. خداوند به واسطه‌ی آنان دینش را حفظ می‌کند و هدایتِ هر آن کس که به او ایمان آورده و به سوی او رغبت جسته است، از طریق آنان صورت می‌پذیرد.»
مفضل گفت:«دین، ریسمانی میان بنده و پروردگار اوست؛ هر کس از راه درست (جهتِ مخصوص آن) به آن چنگ زند، هدایت می‌یابد و هر کس از غیرِ راهش آن را بجوید، گمراه می‌شود. پس بنگر به آن کسی از ایشان (اهل‌بیت و پیروان راستین) که به واجبات الهی در نهان و آشکار پایبند است، آنچه را پوشانده‌ایم کتمان می‌کند و آنچه را آشکار ساخته‌ایم عیان می‌سازد؛ پس نشانه‌های دینت را از او فراگیر و به او پناه ببر.»
اما اینان کجایند؟ در حالی که دانشمندان اندک گشته و فقیهان حقیقی از میان رفته‌اند، چنان‌که آن شاعر خوش‌سخن گفته است:
«ما پیش از این نیز آنان را اندک می‌شمردیم / اکنون اما از اندک هم اندک‌تر شده‌اند.»