پس این سخن دلالت بر آن دارد که «معنا» در مرتبه‌ی امامت، حجاب‌ها را کنار می‌زند؛ و این کنار رفتن و برداشته شدن، تنها بر «صفتِ اسم و شبیه آن» واقع می‌شود که ملازمِ اسم هستند؛ چرا که اسم، جایگاهِ ظهورِ نام‌ها و صفت‌هاست. اما «معنا» در قدرتِ خویش به ذاتِ خود تنهاست و با «اسم» و «بابِ» خویش درنمی‌آمیزد؛ زیرا اسم همان صورت، مثال و غایت (نهایتِ درکِ خلق) است.

چنان‌که سرورمان امام صادق -عَزَّ عَزُّهُ- فرمودند: «اسلام، شناختِ "ولی" است؛ و ایمان، شناختِ "غایت" (نهایت و مقصد) است؛ و حق، شناختِ آن چیزی است که "فراتر از غایت" است. پس هر کس این مراتب را شناخت، بر او حلال گشت که از هر چه می‌خواهد سخن بگوید.»

و ایشان -عَزَّ عَزُّهُ- فرمودند: «"ولی" همان صورت است، و "غایت" در ورای آن قرار دارد؛ و "حق" آن چیزی است که نه به حد درمی‌آید و نه وصف می‌شود، مگر از طریقِ افعال و تأثیراتش در ما.»

و از مفضل بن عمر -مِنْهُ السَّلَامُ- روایت شده است که گفت: «ولیّ خدا قدرت را می‌آورد و خداوند نیز آن را می‌آورد؛ با این تفاوت که خداوند هر آنچه اراده کند از عدم می‌آورد، اما ولیّ نمی‌آورد مگر آنچه را که خدا اراده کرده باشد. و خداوند چیزی را "نه از چیزی" (ابداع و خلقت از عدم) پدید می‌آورد، اما ولیّ