نزد آنان همان سخن گفتنِ امام برای کسی است که به او القا می‌کند، و او را پروردگارِ خود می‌دانند و معتقدند به "غیب" راهی ندارند. آنان تنها به این باور چسبیده‌اند که امام همان "صورتِ بشری" است؛ زیرا نزد آنان چنین است که خداوند جز از دریچه‌ی صورتی بشری سخن نمی‌گوید و تنها به واسطه‌ی این "نطق" گواهی می‌دهند، در حالی که به زعم آنان این نطق از امامی به امام دیگر منتقل می‌شود و آن صورت فانی گشته و صورتی دیگر برپا می‌شود.»