از سرورمان امام صادق -عَزَّ عَزُّهُ- در این باره پرسش شد؛ ایشان فرمودند: «نفیِ صفت‌ها از ساحتِ پروردگار، همان منزه دانستنِ ذات است.»
از سرورمان امام صادق -عَزَّ عَزُّهُ- درباره‌ی معنای باطنیِ «بِسمِ» پرسیده شد؛ پس ایشان فرمودند: «"ب" در بِسم، شناختِ "یتیم" است؛ پس هرگاه شناختِ یتیم را استوار ساختی، به شناختِ "سین" راه می‌یابی. و چون شناختِ سین را محکم نمودی، به شناختِ "میم" می‌رسی. و هرگاه شناختِ میم را به کمال رساندی، به شناختِ "رحمنِ رحیم" که همان "معنایِ ازلیِ قدیم" است، دست خواهی یافت.»
و ما در این کتاب، در انتهایِ بحث به طور کامل بر این مطلب برهان اقامه کردیم.
از ابنِ سِنان درباره‌ی وجودِ پروردگار پرسیده شد؛ پس او گفت: «همانا خداوند جز با "علم" و "قدرت" درک نمی‌شود و بس؛ چرا که قدرتِ خداوند، عاریه‌ای (و قرضی) نیست. پس هرگاه از قدرتی سخن به میان آید که آفریدگان از انجامِ آن ناتوان باشند، پس همان‌جاست که تجلیِ آن بلندمرتبه‌ی بسیار داناست؛ و در این هنگام، پندارِ صورتِ بشری درباره‌ی او باطل می‌گردد.»