از امام -عَزَّ عَزُّهُ- درباره‌ی ظهورِ «معنا» در «صورتِ مرئی» و ظهورِ «اسم» او در «مقامی محمدی» پرسیده شد؛ پس ایشان فرمودند: «صورتِ مرئی، نهایت و مقصودِ جویندگان است؛ و "اسم" -عَزَّ عَزُّهُ- ، نشانه‌ای برای ره‌پویان و پویندگانِ راهِ حق است.»

و از امام -عَزَّ عَزُّهُ- درباره‌ی نگریستن به «صورتِ مرئی» پرسیده شد؛ پس ایشان فرمودند: «همانا بیننده به نورِ آن "صورت" به اندازه‌ی توانایی و سادگیِ (پاکیِ) گوهرِ خویش می‌نگرد؛ پس نورِ دیده‌ی بیننده بر آن نورِ مورد مشاهده می‌افتد، اما عظمتِ آن نور او را از درکِ حقیقت باز می‌دارد و نورِ دیده به سوی خودِ بیننده باز می‌گردد. از این رو، او جز "همانندِ" خویش را (به قدرِ گنجایش و طاقت خود) نمی‌بیند. و این علتی که در اوست، همان علتِ محدودیتِ جهان است و همان است که به آن "اصلِ علت در معلول" گفته می‌شود. پس این بخشی از آن چیزی است که از نورِ هدایت در آن نهفته است و هیچ‌کس از مرتبه‌ی خویش فراتر نمی‌رود. و خداوند متعال فرمود: "و پروردگارتان فرمود: مرا بخوانید تا دعای شما را اجابت کنم."»¹