همگی ناشی از حسادتِ تو و تلاشت برای پنهان کردنِ نامِ او و خاموش کردنِ نورِ اوست؛ چنان که خداوند متعال می‌فرماید: «می‌خواهند نور خدا را با دهان‌هایشان خاموش کنند، و حال آنکه خداوند کامل‌کننده‌ی نورِ خویش است، هرچند کافران را خوش نیاید.»¹

از سرورمان امام صادق -عَزَّ عَزُّهُ- روایت شده است که فرمود: «همانا بر "ذات"، نه نامی واقع می‌شود و نه صفتی.»

یعنی او به نامی که خود برای شناختِ خلق نامیده، نام‌گذاری نمی‌شود و به صفتی که خود برپا و آشکار کرده، توصیف نمی‌گردد؛ چرا که آن نام، توصیفِ «اسمی» است که خود را به آن نامیده و آن صفت نیز، صفتِ «اسم» است. مقصودم ظهورِ او (اسم) به صفتی است که همان جسدِ اوست؛ و روح نیز همان «صورت محمدیه» است که باطنِ «اسم» و ظاهرِ «معنا» می‌باشد. «اسم» به این دو صفت (روح و جسد) ظاهر گشته است، اما «معنا» جز به ذاتِ خویش ظاهر نمی‌شود؛ نه با نامی و نه با صفتی. و «اسم» به صفتی که متعلق به او و توصیف‌گرِ اوست ظاهر می‌شود؛ که در اینجا «صفت» همان «اسم» -عَزَّ عَزُّهُ- و «موصوف» همان «باب» (سلمان) است.