از سرورمان امام صادق -عَزَّ عَزُّهُ- درباره‌ی آیات محکم و متشابه پرسیده شد؛ ایشان فرمودند: «محکمات، همان ظهوراتِ ذاتی هستند؛ و متشابهات، ظهوراتِ مثالی (مانندگونه) هستند که اهلِ کدورت و آمیختگی با باطل پنداشته‌اند که "معنا" عینا همچون "اسمِ" خود (محمد) ظاهر گشته است؛ در حالی که اهل صفا، او را جز به صورت "انزعِ بطین" که به ذاتِ خویش ظاهر است، نمی‌بینند.»
و گفته شده است که: «کلیدهای غیب، همان ظهورِ "معنا" در "صورتِ انزعیه" (سیمای علوی) است.»
و نیز گفته شده است که: «کلیدهای غیب، "هاء" و "واو" (کلمه‌ی "هُوَ" به معنی او) است.» در حساب جُمَل، "هاء" معادل ۵ و "واو" معادل ۶ است که مجموع آن ۱۱ می‌شود اشاره به یازده امام از امام حسن تا حضرت مهدی -عَزَّ عَزُّهُ- . این سخن دلالت بر آن دارد که نباید نفی کرد مگر آن حالات بشری را که "معنا" -عَزَّ عَزُّهُ- با آن‌ها مشاهده شده است؛ اما هنگامی که از ظهور باطن شود (در غیب باشد)، هیچ بشری توانِ توصیف یا تنزیه حقیقیِ او را ندارد، بلکه تنها با پیوندِ باطنیِ قلب و تدبیرِ اندیشه، وجودش را اثبات می‌کند.