پس معلم چنین پاسخ داد: «جسم، همان ظهورِ "میم" (حضرت محمد) در قالبِ صورتِ مرئیِ پدیدآمده (مُحدَث) است؛ و روح، همان نورِ ذاتی است که "میم" -عَزَّ عَزُّهُ- از آن آشکار گشت. و "معنا" -عَزَّ عَزُّهُ- قائم به ذات خویش است؛ چرا که روحِ "میم" -جَلَّ جَلَالُهُ- همان "نورِ ذات" است و جسمش از نوری است که به فرمان مولایش آن را آفرید، و از برگزیده‌ی آن نور، روحِ "سین" (سلمان فارسی) را خلق نمود. پس آن که با جسم و روح ظاهر گشته، همان "الله" یعنی "اسم" (محمد) است.»
پس ای کورباطن، تأمل کن که آن که با نورِ ذات ظاهر گشته، همان «اسم» -عَزَّ عَزُّهُ- است؛ و این مطلب تنها به دلیلِ عبارتِ «از نورِ ذات»، بر فهمِ افراد ضعیف دشوار و مشتبه گشته است.
این سخن برای تعریف و شناساندن است؛ و «ذات» همان «معنا» است، و معنا جز با ذاتِ خویش تجلی نمی‌کند.
پس هر کس «صورت» را حجابِ ذات بداند، ذات را محدود (محصور) کرده و به مذهبِ «حلولیه» بازگشته است. در حالی که وصفِ ذات و صورت، محدود به حدّی نیست؛ پس ذات و صورت در توصیف از نظر نامحدود بودن یکسان هستند؛ زیرا صورتِ مرئی برای اثبات وجود، موجود گشته است و صورت مرئی همان غیبِ دست‌نایافتنی است که هرگونه بخواهد ظاهر می‌شود، بدون آنکه محصور و محدود گردد.