سپس ربیعه به او خبر داد که من «صورت» را انکار کرده‌ام و به «هفت ذات» باور ندارم. و معلم موسی (که خداوند او را ببخشد)، آنچه را که استادش شیخ جامع (که رحمت خدا بر او باد) توصیه کرده بود تغییر داده بود و به سوی اهل دنیا و ترجیح دادنِ آن متمایل گشته بود و برای به دست آوردنِ متاع دنیا، با مردم مدارا می‌کرد. او سخنان و گفته‌های ربیعه را پذیرفت و رنج و دغدغه‌اش طولانی شد و ذهنش مشغول گشت و فراموش کرد آنچه را که خداوند در کتابش فرموده است: «ای داوود، ما تو را خلیفه بر زمین قرار دادیم، پس میان مردم به حق داوری کن و از هوا و هوس پیروی مکن، که تو را از راه خدا منحرف می‌سازد؛ همانا کسانی که از راه خدا منحرف شوند، به خاطر فراموش کردن روز حساب، عذابی سخت خواهند داشت»¹