و این فرقه بدعت‌گذار، کسانی هستند که «نفسِ مسوّله» بر آنان چیره گشته و دعوتِ «ضد» (شیطان) در جانشان استقرار یافته است؛ از این رو از هیچ منکری بازنمی‌گردند، آنچه را خدا به پنهان داشتنش فرمان داده بود فاش کردند و آنچه را خدا حرام کرده بود حلال شمردند؛ که در برابر آنان تنها از خدا یاری می‌باید خواست.

و از «شیخ ابوسعید» در کتاب «المعارف» روایت شده است که گفت: «در انسان پنج روح وجود دارد؛ از آن جمله روحی است که نمی‌خوابد و هرگاه انسان به خواب رود، او همچنان بیدار است و خواب‌هایی که شخص می‌بیند از ناحیه اوست. این روح هرگز وارد گناهان و امور ممنوع نمی‌شود و همان "روحِ ایمان" است؛ و به اندازه‌ی پاکیِ این جوهر در جسم و یا ضعفِ آن، میزانِ دانش و عمل که همان "جوهرِ عقل" است، تعیین می‌گردد.»

و گفت: از سرورمان امام صادق -عَزَّ عَزُّهُ- پرسش شد:«جایگاه و قرارگاهِ فراخوانِ ابلیس کجاست؟» فرمود -عَزَّ عَزُّهُ- : «در نفسِ مسوّله‌یِ نکوهیده است؛ و گواه آن سخنِ خداوند متعال است که فرمود: "پس نفسِ او، کشتنِ برادرش را در نظرش آراست و او را کشت و از زیانکاران گشت"¹ و برای نفس، بازدارنده و نهی‌کننده‌ای است؛ بازدارنده همان است که با نفس به مخالفت برمی‌خیزد و او