و عالم قدس‌اش و هر آنچه آفریده، صورت گرفت؛ به دلیلِ سخنِ خداوند متعال که فرمود: «و خداوند تمام نام‌ها را به آدم آموخت، سپس آن‌ها را بر فرشتگان عرضه کرد و فرمود: اگر راست می‌گویید، مرا از نام‌های این‌ها خبر دهید. گفتند: منزهی تو، ما را دانشی نیست جز آنچه خود به ما آموخته‌ای، همانا تو دانا و حکیمی. فرمود: ای آدم، آنان را از نام‌هایشان باخبر کن؛ پس چون آدم آنان را از نام‌هایشان خبر داد، خداوند فرمود: آیا به شما نگفتم که من نهانِ آسمان‌ها و زمین را می‌دانم و به آنچه آشکار می‌کنید و آنچه پنهان می‌داشتید آگاهم؟»¹. و این خبر، روشن و قابل درک است؛ پس وقتی اوست که تمام آفریدگان را نام نهاده، چگونه ممکن است نامِ خاصِ خودِ او از عالمِ بشری (ناسوت) باشد؟ یعنی نام او نیز ازلی و الهی است.

و سخن شیخ که گفت:

«هفت نام نامیده شدند که نام‌گذار (مُسمِّی) هستند، نه نامیده‌شده (مُسمَّیٰ).»

پس با این سخن، باطل گشت که «علی» نامی ناسوتی (بشری) باشد؛ چرا که او نام‌گذارنده‌ی تمام نام‌هایی است که اهل معرفت برگزیده‌اند و همان است که هر چیزی به واسطه نام او و پیوندش با «جوهر» شناخته می‌شود. و این، زبانِ سخن و ریشه‌ی حروف الفبا است، و آن «اللهِ لاهوت» است. پس هرگاه بگویی «إله» (معبود)، مقصود