خود را بدان ننامید مگر آنکه هلاک شد، و این همان سخنِ خداوند است که: «آیا برای او همنامی می‌شناسی؟»¹

و از محمد بن سنان -عَلَيْهِ السَّلَامُ- روایت شده است که از امام صادق -عَزَّ عَزُّهُ- درباره‌ی حروفِ «لا إله إلا الله» پرسید. امام فرمود: «معنا» (مقام ربوبی) آن را به «اسمِ» خویش بخشید، و «اسم» نیز آن را به سلمان عطا کرد؛ و او (سلمان) نخستین کسی بود که آن را بر زبان آورد، آن‌گاه که به مولای خود در آن «صورتِ ذاتیِ انزعی» نگریست. و خداوند خواست که بنده خود سلمان را شرافت بخشد. روزی سلمان از راه رسید و امام فرمود: «این کسی که می‌آید، دوازده حرف به او بخشیده شده است که هرگاه گرد هم آیند، نامی استوار (اسم محکم) خواهند بود.» پس یکی از حاضران در مجلسِ صادق -عَزَّ عَزُّهُ- پرسید: ای سرور ما، این بخشش از جانبِ مولای ما به سلمان چگونه بود؟ فرمود: «آن‌گاه که مولای ما خواست قدرت خویش را با پیوند به ذاتش آشکار کند، سلمان را برپای داشت، همان‌گونه که اسمِ خویش را برپای داشته بود، و فرمود: ای سلمان، آیا مرا می‌شناسی؟ در حالی که در صورتِ هاشمی و علوی بر او تجلی کرده بود. سلمان گفت: آری، تویی الله که خدایی جز تو نیست؛ تویی ازلِ قدیم، پروردگارِ من و پروردگارِ تمام آفریدگان.