و از امام صادق -عَزَّ عَزُّهُ- روایت شده است که فرمود: همانا آفریدگار چون پیش از آنکه آفریدگان را از نیستی به هستی درآورد، دانست که آنان را ناگزیر به نامی است تا او را با آن بخوانند، «نام» را برایشان آشکار ساخت تا آنان را به واسطه‌ی آن، از دیدنِ بی‌واسطه‌یِ نورِ لاهوت (مقام ربوبی) بپوشاند، مبادا که آن نور آنان را بسوزاند. سپس «عقل» را برایشان آفرید تا مناسک و طاعتِ آفریدگارشان را به آنان بیاموزد و آنان را از گناهان بازدارد (بند کند)؛ و آن عقل همان اسم اعظم است. سپس آنان را از مرتبه‌ی توانش (قوه) به مرتبه‌ی کنش (فعل) درآورد و در آنان توانایی (استطاعت) قرار داد؛ که همان ابزارهای بینایی، شنوایی، خرد و سخن گفتن است که به فضلِ خویش به آنان بخشید. سپس نامِ خویش و نَفْسِ خویش را برپا داشت؛ پس چون این چهار کلمه به کمال رسید، به واسطه‌ی آن‌ها چهار حرفِ آشکار و چهار حرفِ پنهان را برپا کرد؛ پس حروفِ آشکار «محمد» (م-ح-م-د) و حروفِ پنهان «الله» (ا-ل-ل-ه) است. پس دوازده حرف کامل گشت و در آن هنگام حقیقتِ «لا اله الا الله» شناخته شد؛ و نامِ خویش را «الله» نهاد و برای آنان خود را به این نام نامید. و بر آنان حرام کرد که خود را به این نام بنامند؛ او «الله» است که هیچ‌کس پیش از او و نه پس از او