مولای من، از آفریدگان پنهان نیستی. حجاب‌ها همان نام‌های نیکویِ (اسماء الحسنی) تو هستند و تو برای آن‌ها مقام "معنا" هستی؛ و صاحبِ حجاب‌ها، به واسطه‌یِ همین حجاب‌ها خوانده و خوانده می‌شود.»
و سخنِ بغدادی -مِنْهُ السَّلَامُ- :
«نوری است علوی که از محدود شدن فراتر است، و قدسی است و به روشناییِ ماهِ تمام (بدر) تشبیه شده است. در گوهری سپید جای گرفت و با آن درآمیخت؛ جسمی که به زیباییِ طبیعی، روشنایی می‌بخشد.»
پس مقصودِ او از آن «نورِ علوی و قدسی که از محدودیت فراتر است»، همان اسم اعظم است. در آن نوری سپید حلول کرده است، پس او همان «ضیاء» (پرتویی) است که از «نور» برخاسته است. و سخن او که گفت:
«پس آن ذات، ظاهرش از اثرِ لاهوت (خداوندی) است، و آن جسم در نزدِ من، نوری درخشان و تابان (شعشعانی) است.»